Bedankt Anne-Krista en Niels
TweetenMijn eerste ontmoeting met Anne Krista en haar werk was op 11 maart 2008. Via mijn werk kreeg ik de mogelijkheid om me een tijd te laten spiegelen door paarden. Hier had ik nog nooit van gehoord en aangezien ik het leuk vind om bij dieren in de buurt te zijn vond ik dit helemaal geweldig. Ik wist eigenlijk niet wat ik ervan moest denken.
Moest ik nu iemand een kijkje laten nemen in mijn toch al zo hectische leven en moest ik niet wachten op een moment waarin ze eigenlijk zou kunnen zeggen; sorry maar je zit perfect in elkaar, met jou hoef ik niet aan het werk. Ik wil niet dat mensen zeggen; wat zit zij in een rot situatie. Ik wil dat ze zeggen; wat pakt ze het goed aan en wat is ze sterk. Alleen met twee kinderen, vijf dagen werken en er nog goed is zijn ook…., honden, katten, zwemles, huis altijd vol vriendjes en sociaal ook nog actief. Realiteit; niet meer weten waar te beginnen en hoe de dag eindigt, is er de volgende dag een oppas? Honden die te weinig worden uitgelaten en noodgedwongen in de tuin poepen, een huis wat dringend een grote beurt nodig heeft en een ex die geen actie onderneemt en denkt dat een scheiding vanzelf gaat. Post dat s’ avonds weggewerkt moet worden. Stress dus. En dat moest ik allemaal meenemen naar Delft, terwijl ik juist op zoek was naar een manier om er afstand van te nemen.
De eerste ochtend begon met file. Het was voor haar snel duidelijk dat ik redelijk gestrest binnen kwam op de plek waar we hadden afgesproken voor onze intake. Ik was te laat en dat voelde natuurlijk niet goed, misschien zou ze dan al direct een mening over me hebben (negatief) en me zien als iemand die niet serieus met afspraken om gaat. Goed, dit was dus direct de perfecte aanleiding om de intake te beginnen en haar duidelijk te maken dat ik de intentie heb voor andere mensen te denken en dat is vaak niet bevorderlijk voor je zelfverzekerdheid. Heel relaxed luisterde ze naar mijn verhaal en dronken we samen een cappuccino. Gelukkig straalde A-K alle rust uit en dus zat ik (hart op de tong) snel op mijn praatstoel. Ze stelde een paar gerichte vragen waar ik met behulp van anekdotes voor haar een duidelijk beeld probeerde te scheppen. Ze voelde heel snel aan waar het probleem zat en wat voor een effect dat had op mijn handelen. We kwamen toch wel redelijk snel tot de conclusie dat mijn zelfvertrouwen een flinke deuk had opgelopen. En dat daar ook de kern lag van mijn onrust lag.
Die onzekerheid had ook effect op mijn werksituatie, die net nieuw was. Ik stel vaak geen vragen als collega’s naar mijn idee te druk waren. (Ik haal ze van hun “belangrijke” bezigheden af) dus ga ik door met zelf proberen. Niet dat dat altijd zo slecht is maar creëer daar alleen soms onrust mee, bij mezelf maar ook in mijn omgeving. Ik stel me ondergeschikt op, vind mijn werk minder belangrijk dan van hun.
Dit terwijl ik 7 jaar leiding heb gegeven en de meest leuke partijen in elkaar draaide. Als een partij gedraaid werd onder mijn supervisie, dan draaide die en gingen de gasten tevreden naar huis. Dus waar kwam deze onzekerheid vandaan? Waar het om draaide was dat ik bang was voor het onbekende en de angst te falen. Waarom ben je bang te falen? Ben je minder goed als mens als je faalt?
Dit is iets wat ik met behulp van Niels en A-K moest gaan uitvinden. Duidelijke communicatie, dus zeggen wat je denkt, zou in veel gevallen voor mij al een hele prettige bijkomstigheid zijn.
Bij de intake, stelden we een doel. Hoe krijg ik meer zelfvertrouwen, of beter, hoe krijg ik het terug.
Ik geloof dat de eerste sessie me redelijk wat energie koste en ik het eigenlijk heel raar vond dat ik een paard moest gaan aaien met mijn handen en niet met een borstel, dan zou het nog tenminste nog een functie hebben. Geen functie dacht ik, dan moet het paard maar genieten en met die instelling ging ik ook door. Anne Krista voelde feilloos aan dat ik daar met een vreemd gevoel mee bezig was en met kleine steken probeerde ze me duidelijk te maken (maar dat moest ik wel zelf bedenken) dat ik best gewoon plezier mocht beleven op het moment dat ik Niels (de tinker) aaide. Of dat ik het ook natuurlijk mocht zeggen als ik er niks aan vond. (Dat laatste zou ik dus nooit doen, stel je nou voor dat zij door mijn reactie heel anders naar me zou gaan kijken!!) Gelukkig hoefde ik me daar niet druk over te maken, ik vond het alleen maar erg prettig om met Niels om te gaan.
Wat ze wilde uitvinden is wat er op dat moment door mijn hoofd speelde. Ik was natuurlijk helemaal niet bezig met mijn eigen gemoedstoestand, ik hoopte alleen maar dat Niels zich gedeisd zou houden en me aardig zou vinden. Natuurlijk zag ook A-K dit en hielp me beseffen dat ik ook het recht had om ergens ‘gewoon’ van te genieten en Niels moest dat maar aanvaarden. Niels werd voor mij ook niet een ‘gewoon’ paard, hij reageerde op bepaalde momenten zo heftig op mijn gevoel dat ik wel moest geloven dat paarden inderdaad meer aanvoelen dan wij denken.
Zo ging ik dus altijd weer slimmer weg dan ik gekomen was (en redelijk uitgeput op een positieve manier). Er kwam weer ruimte in mijn hoofd.
Ik kwam stukje bij beetje dichter weer bij mijn gevoel terecht en kon ik mijn rationele kant en mijn overlevingsdrang weer wat los laten.
Het mooie van deze training is dat het je vast houdt, je bent echt bij alles wat je doet bewuster van jezelf en vooral ook hoe je reageert op dingen en de signalen die je afgeeft aan je omgeving, Althans ik!
Ik kan ook niet zeggen dat het me met één ding heeft geholpen, je houdt je vast aan je doel maar tijdens die sessies kom je zoveel andere dingen tegen die je iets duidelijk maken over jezelf. Het lijkt soms dat de simpele trucs die A-K met me deed, echt gericht waren op mij en het was alsof A-K het antwoord al wist maar me dat zelf wilde laten ervaren, zodat ik kon zien hoe ik in bepaalde situaties deed. Waarom met een halster klungelen als je ook kan vragen of iemand je helpt, heel irritant maar enorm verhelderend om erachter te komen dat iedereen jou altijd kan inschakelen en je dan met alle plezier klaar staat, maar dat je zelf niet duidelijk bent op momenten dat jezelf te kort schiet en hulp nodig hebt. Mijn omgeving is inmiddels gewend aan mijn zelfredzaamheid en voelt feilloos aan wanneer de koek op is.
Het wordt alleen een ander verhaal op je werk. Daar zul je toch zelf moeten aangeven wat wel en niet haalbaar is. Dit is wel helder geworden, neemt niet weg dat ik nog steeds in gevecht ben met mezelf op het moment dat ik het met dingen niet eens ben. Ik laat veel gaan, puur om de lieve vrede. Ik stap naar achteren zodat iemand anders de ruimte krijgt. Het feit dat ik dit doe en dat ik weet dat ik dit doe maakt het wel mogelijk daar aan te werken. Dat had ik zonder de training nooit helder gezien.
Bij de vervolgsessie, ging het ook weer over de aanraking en het moment van genieten. Op een bepaald moment lag ik als Pipi Langkous op de rug van Niels en viel bijna in slaap , de tranen liepen over mijn wangen omdat ik merkte dat de rust van het paard me daar bracht waar ik al heel lang niet meer geweest was. Toch ging dat hoofd weer in de rem, wat lag ik daar nou te doen…. Anne Krista laat je dingen in alle rust ervaren. Ze is aanwezig en duwt je een richting in waar ze je hebben wil, ze observeert en met de juiste vragen en opmerkingen laat ze je zelf de antwoorden over je onzekerheden uitvinden. Het mooie voor mij was dat ik er uiteindelijk wel in slaagde gewoon te zeggen wat ik prettig vond, zonder eerst met een andere partij rekening te houden.
Het moment is heel raar als je door het zand rent en je gevraagd wordt allerlei capriolen uit te halen. Wat kan ze nou opmaken uit de manier waarop ik door een paardenbak ren. (Waarom vraag je dat dan niet? Het geeft je toch een raar gevoel? Waar dient dit voor?) Vraag het dan, of zeg dat je dat niet leuk vindt! Kijk, dat is dus zoals het werkt. Je bent je bewust van een patroon, en dat patroon wordt doorbroken. Als ik met een vol hoofd op Niels zat en hij op een gegeven moment zelfs een gat graaft van
Tijdens de 10 trainingen overkwam me telkens wel weer iets in mijn privé leven waar ik weer mee moest ‘dealen’, (en dit had ook weer een negatief effect op mijn werk). Toch merkte ik dat ik wel telkens sterker en doelbewuster met de situaties omging.
Tenslotte ligt bijna alles wat je overkomt aan de manier hoe je met dingen omgaat. Iets wat natuurlijk jammer was, want nu kon ik niet meer met mijn vingertje wijzen. Ik kon wel dingen naast me neerleggen en naarmate de sessies vorderden, kon ik ook zonder zelfmedelijden over mijn situatie of gevoel praten. De angst verliet het lijf en ik voelde weer wat kracht terug komen.
De kans om deze training te doen en het moment waarin ik het mocht doen heeft voor mij als een ‘healing’ gewerkt. De buitenlucht, de rustige, nuchtere maar zeker ook gevoelige A-K, zorgden elke dinsdag weer voor een paar aangename uren. De eerste manege is al bezocht, ik ga weer dingen doen die ik leuk vindt!
Anne Krista en haar bedrijf “Natuurlijk Anders” waren voor mij een ontzettende prettige ervaring en een eye opener op het gebied van zelfreflectie. Het is alles behalve zweverig en absoluut een aanrader voor diegene die voelen dat ze op een verkeerd spoor zitten, zowel zakelijk als privé. Het is goed om terug te gaan naar de basis en vanuit dat punt weer opnieuw te beginnen en meer naar je gevoel te luisteren. Niels kon ik geen leugens vertellen, hij maakte duidelijk dat met hem niet te sollen was. Mensen kun je nog wel zeggen dat je je goed voelt of dat je werk te gek vindt maar als je voelt dat je op het verkeerde spoor zit en dat jij zelf de enige bent die daar een wijziging in zou kunnen brengen, dan is dit bij uitstek een geweldig hulpmiddel om je op de goede weg te helpen. Het is even lastig als je bepaalde dingen gewoon onder ogen moet zien en dat er een moment komt waarop je je weer heel klein voelt, maar als je dat punt bereikt hebt kun je daarna alleen maar weer groeien. En dat deed ik met behulp van Niels en A-K.
Voor mij is het iets blijvends omdat het alleen maar in positieve zin effect op me heeft gehad. De ongedwongen en toch vakkundige manier waarop A-K dit doet draagt bij aan het uiteindelijke resultaat.
