Werk is weer leuk!
TweetenIn eerste instantie ging ik ervan uit dat mijn probleem primair te maken had met werkdruk / werkstress. Naar mijn idee werd de werkdruk veroorzaakt door de volgende situatie. Ik heb met mijn leidinggevende afgesproken vaste projecten te gaan doen waarop ik afgerekend wordt aan het einde van het jaar, daarnaast had ik ad hoc projecten die tussen de bedrijven door gedaan moesten worden. Nu had ik genoeg aan de vast projecten om mijn week te vullen, echter de ad hoc namen zover toe dat ik nauwelijks aan mijn vaste projecten toe kwam. Er werd naar mijn beleving van allerlei kanten druk op me uitgeoefend dat ik beide bleef doen. Ik kon moeilijk tot niet delegeren en ik voelde me erg verantwoordelijk voor alle taken. Ik werd erg vermoeid van mijn werk, en was elk weekend bekaf.
Wat me op viel in vergelijking met mijn vorige baan, was dat ik bij mijn vorige baan veel eenvoudiger kon plannen en de planning kwam ook vrijwel altijd uit. Een van de redenen in mij huidigr werk was dat een collega naar mijn mening ondermaats presteerde. Hij had geen idee waar het bij ziekteverzuim om draaide, en ik kon het hem hoe dan ook niet duidelijk maken. Verder merkte ik dat mijn leidinggevende weinig begrip toonde voor mijn situatie. Terwijl ik het niet meer dan logisch vond dat ik eens een keer een compliment voor mijn inzet zou krijgen. Tijdens de coachingssessies is me duidelijk geworden dat ik zelf heel moeilijk mijn eigen grenzen bewaakte van wat ik aankon en wat niet meer. Anne-Krista liet me inzien dat ik me overal verantwoordelijk voor voelde en dat andere collega’s dat ook niet deden en dat zij ook telkens voor zichzelf kozen. Verder liet de coach zien dat ik erg goed was in het extern attribueren van oorzaken van mijn probleem. Echter liet ze me ook zien welk aandeel ik hier zelf in had. Door me te dwingen me te verplaatsen in de rol van de bijvoorbeeld de incompetente collega. Hierdoor groeide het bewustzijn dat mijn gedrag naar de incompetente collega ook niet bepaald constructief was om een beter gemeenschappelijk resultaat te behalen.
Wat ik verder moeilijk vond was het aangeven van mijn grenzen bij mijn leidinggevende. Wat heel belangrijk was voor mij is aan de wensen te voldoen van mijn leidinggevende. Als zij maar tevreden was. Doordat de coach aangaf dat mijn leidinggevende niet paranormaal begaafd was, zij ook niet kon weten dat ik overliep van het werk en dat ik erg over mijn grens aan het gaan was. Ik vond het eng om aan te geven dat ik mijn grens bereikt had. Mijn coach spiegelde de situatie voor en de consequenties. “Wat zou er gebeuren als je een negatieve beoordeling zou krijgen” tja niet zo heel erg veel eigenlijk. En er zijn nog genoeg andere leuke banen binnen Nederland. Dit hielp erg relativeren. En het aangeven van grenzen ben ik gaan proberen bij mijn leidinggevende. Ik vond het eng maar mijn leidinggevende reageerde eigenlijk er erg goed op. Sindsdien heb ik meer lucht ook qua planning. Mijn planning loopt minder ver uit en ik begon vaker mijn deadlines te halen.
Mijn coach heeft me geleerd alles beter in perspectief te leren zien. En me niet vanuit minderwaardigheidsgevoelens in moeilijke bochten laten sturen.Verder heeft ze me duidelijk gemaakt dat mijn gedrag een reactie teweeg brengt. Dit kwam ook mooi naar voren in de sessie met de paarden. Door duidelijk te communiceren wat ik wil, weten de paarden/ collega’s beter wat ze moeten doen. Afgestemd op het soort collega. Mijn coach heeft me hiervan heel erg bewust gemaakt.Door de interventies ben ik het werk een stuk leuker gaan vinden, ik heb het gevoel meer controle op de situatie te hebben.
